Today I die
Πέμπτη, Μαΐου 14, 2009 20:06 | από Eric
Προτού πάει στο κακό το μυαλό σας να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είναι καταθλιπτικό. Κάθε άλλο.
Σας παρακαλούμε να αφιερώσετε μερικά λεπτά και να παίξετε το Today I Die.
Ένα παιχνίδι το οποίο απερίφραστα είναι μια μορφή τέχνης. Ένα παιχνίδι/εμπειρία/πείραμα.
Έχετε μια μικρή οθόνη μπροστά σας και την εικόνα μιας ακίνητης γοργόνας μέσα στον ωκεανό.
Η φράση “Dead worlds full of shades, Today I die” βρίσκεται επάνω στην οθόνη.
Μια μελαγχολική μουσική ακούγεται, μέδουσες κινούνται νωχελικά και μαύρα απειλητικά ψάρια παραμονεύουν. Οι λέξεις “dark” και “painful” διαγράφονται.
Και εσείς τι κάνετε;
Μετά το άλμα (μαζί με κάποιες σκέψεις για τα ψηφιακά παιχνίδια ως πλατφόρμες καλλιτεχνικής έκφρασης)
Δεν θα σας το χαλάσουμε λέγοντας σας πολλά. Το να ανακαλύψετε πως λειτουργεί είναι μέρος της εμπειρίας.
Μετακινήστε λέξεις και πράγματα, παίξτε και σιγά σιγά η ιστορία θα ξεδιπλωθεί μπροστά σας…
Εμάς πραγματικά μας άφησε με ένα χαμόγελο στα χείλη μαζί με αυτή την απροσδιόριστη αίσθηση ενός πραγματικού βιώματος που μόνο η τέχνη προσφέρει. Ο Oscar Wilde έχει πει ότι όλοι ζούμε μέσα στον ίδιο λάκκο, κάποιοι όμως από εμάς κοιτάζουν τα άστρα. Θα συμπληρώναμε: Η τέχνη είναι αυτή που εμπνέει αυτό το βλέμμα προς τα επάνω.
Το Today I Die είναι έργο του ανεξάρτητου δημιουργού παιχνιδιών καλλιτέχνη Daniel Benmergui ο οποίος λειτουργεί με αναγεννησιακό τρόπο:
Τα παιχνίδια του δεν έχουν διαφημίσεις και είναι δωρεάν. Έχει όμως χορηγούς οι οποίοι χρηματοδοτούν την δουλειά του για χάρη της τέχνης.
Για παράδειγμα το Today I die είναι χρηματοδοτούμενο από “ένα ασυνήθιστο άτομο” όπως γράφει ο Benmergui.
Το γεγονός ότι ένας ανεξάρτητος παραγωγός με πολύ απλά τεχνικά μέσα κατέφερε να δημιουργήσει κάτι που ως εμπειρία είναι τόσο δυνατό χαρακτηρίζεται αξιοπρόσεκτο.
Τα σημερινά ψηφιακά παιχνίδια έχουν εξελιχθεί φοβερά από τον καιρό του Pacman της παιδικής μας ηλικίας (ή των μπαμπάδων σας…). Οι σημερινές παραγωγές παιχνιδιών είναι σε θέση να προσφέρουν έντονες συγκινήσεις δημιουργώντας στους παίκτες ένα φάσμα συναισθημάτων που ξεκινά από την συγκίνηση, το φόβο και την αγωνία και καταλήγουν μέχρι και -ναι-στην κάθαρση.
Πολλά παιχνίδια είναι αναμφίβολα συγκρίσιμα με μεγάλες παραγωγές του σινεμά διαθέτοντας αξιόλογο σενάριο, πολυδιάστατους χαρακτήρες, ερμηνείες από δεκάδες ηθοποιούς, ενώ πολλές φορές λόγω της διάρκειας έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν μια μοναδική σε ‘πλάτος’ εμπειρία. Για παράδειγμα το παιχνίδι Silent Hill 2 είχε διάρκεια gameplay -πόσο χρόνο έκανε ο μέσος παίκτης για να το ολοκληρώσει- 20 με 30 ώρες. Φανταστείτε την εμβάθυνση στην εμπειρία που θεωρητικά μπορούν να προσφέρουν 30 ώρες.
Αν μια μεγάλη παραγωγή παιχνιδιού συγκρίνεται με παραγωγή κινηματογραφικής ταινίας είναι και επειδή το κόστος έχει φτάσει σε ανάλογα μεγέθη: Μια παραγωγή ‘AAA’ τίτλου (όπως χαρακτηρίζονται οι μεγαλύτερες) μπορεί να κοστίσει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια.
Αυτό που βλέπει κανείς ξεκάθαρα στα παιχνίδια του Benmergui είναι ότι και τα μικρά παιχνίδια μπορούν να είναι πλατφόρμες έκφρασης καλλιτεχνικών ανησυχιών. Πολλές φορές μάλιστα μπορούν, καλλιτεχνικά, να διεκδικήσουν και πράγματα που μεγαλύτερες παραγωγές αδυνατούν να ακουμπήσουν, καθώς οι μεγαλύτερες παραγωγές έχουν να αντιμετωπίσουν τις πραγματικότητες και τους μοιραίους συμβιβασμούς της αγοράς ενώ ο ανεξάρτητος δημιουργός δεν έχει τέτοιες δυσκολίες.
Συμπερασματικά:
Η ψηφιακή εποχή μιλά μέσα από την γλώσσα της διαδραστικότητας και της εμπειρίας:
Ας κλικάρω εδώ για δω τι θα γίνει εκεί. Είδες τι συνέβη;
Αυτή είναι η γλώσσα των παιχνιδιών ευρύτερα και των ψηφιακών παιχνιδιών ειδικότερα. Είναι λοιπόν λογικό να θεωρούμε αναπόφευκτο το ότι θα βλέπουμε όλο και περισσότερες δουλειές σαν την δουλειά του Benmergui.
Υποδεχτείτε τον δημιουργό παιχνιδιών: Φορέα μιας νέας τέχνης.
Χαιρόμαστε για αυτό.
Θα βρείτε όλη την δουλειά του Daniel Benmergui από εδώ.
Ελπίζουμε να σας εμπνεύσει.
Μοιράσου το στο Facebook
