Προβληματισμοί Δικαιοσύνης στην εποχή του Web.
Κυριακή, Μαρτίου 22, 2009 23:57 | από Eric
Το μήνυμα ήταν το εξής:
“Μην αγοράσεις κανείς ( μετοχές της εταιρείας ) Stoam. Είναι κακοτυχία και μάλλον θα κλείσουν τώρα που το πορτοφόλι τους είναι 12 εκατομμύρια (δολάρια) ελαφρύτερο“.
Το έγραψε ο Jonathan Powell και ήταν ένα από 8 συνολικά σύντομα μηνύματα που έκανε post στην ιστοσελίδα μικρό-blogging Twitter γύρω από την εταιρεία κατασκευαστικών υλικών Stoam Holdings.
H Stoam εκείνες τις ημέρες ήταν εμπλεκομένη σε μια ιδιαίτερα σημαντική δίκη καθώς προσπαθούσε να εφεσιβάλει μια απόφαση 12.6 εκ. δολαρίων εναντίον της.
Το πρόβλημα:
Ο Powell ήταν ένορκος στην συγκεκριμένη δίκη και έκανε τα post κατά την διάρκεια της δίκης χρησιμοποιώντας το κινητό του κατά παράβαση των κανονισμών που απαγορεύουν ένορκους να επικοινωνούν και να ενημερώνονται για δίκες από πηγές εκτός της δικαστικής αίθουσας.
Δικαιοσύνη, να σου γνωρίσουμε το Web.
Περισσότερα μετά το άλμα
Ένα δεύτερο μήνυμα του Powell ήταν “Τι κάνατε εσείς σήμερα; Εγώ ΜΟΙΡΑΣΑ 12 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΑΡΙΑ ΑΛΛΩΝ”.
Η Stoam επιτυχώς ισχυρίστηκε ότι τα συγκεκριμένα post δείχνουν ότι ο συγκεκριμένος ένορκος πιθανώς να ήθελε να εντυπωσιάσει το κοινό του, γεγονός που ακύρωσε την απόφαση εναντίον της εταιρίας.
Η αρχή στο Αμερικανικό δίκαιο είναι δεδομένη. Οι ένορκοι δεν πρέπει να μπορούν συζητάνε ή ερευνούν μια υπόθεση πέρα από το τι εμφανίζεται εντός της δικαστικής αίθουσας.
Οι ένορκοι δεν έχουν πρόσβαση σε εφημερίδες, ενώ σε πολλές πολιτείες απαγορεύεται ακόμη και η παρουσία λεξικών (!) στην αίθουσα που συνεδριάζουν οι ένορκοι καθώς πρέπει μια απόφαση να ανάγεται στις δικές τους δυνατότητες αντίληψης.
Συνήθως οι οδηγίες που δίνονται από τους δικαστές είναι της μορφής “Μην συζητήσετε τίποτα για την δίκη με κανένα. Μην προσπαθήσετε να μάθετε τίποτα για την δίκη” και στην συνέχεια το θέμα αφήνεται εκεί.
Πλέον με το mobile internet κάθε κινητό είναι μια πύλη στο διαδίκτυο.
Αυτό είναι κάτι που πολλοί δικαστές, λόγω ηλικίας συνηθέστερα, δεν γνωρίζουν και δεν φαντάζονται.
Αναρωτιέται ο ένορκος, γιατί να μην μπει στο google maps και να δει ο ίδιος αν γίνεται να οδηγήσει ο ύποπτος από το σημείο Α στο σημείο Β στον χρόνο που ισχυρίζεται η υπεράσπιση; Γιατί να μην δει τι λέγανε οι εφημερίδες ώστε να καταλάβει τι το σπουδαίο δεν θέλουν να τους αποκαλύψουν μέσα στην αίθουσα γύρω από το “σκοτεινό παρελθόν” του κατηγορούμενου;
Το να συμπληρώνουμε γνωστικά κενά είναι ένας λόγος ύπαρξης του Google. Σε μια εποχή που το “δεν έχω την απάντηση” είναι σχεδόν αδιανόητο δεν είναι ακατανόητο ότι οι ένορκοι να μεταφέρουν τις συνήθειες τους στην δικαστική αίθουσα.
Οι ένορκοι δρουν καλοπροαίρετα θέλοντας να καταλήξουν στην “σωστή” απόφαση αλλά αυτό είναι τραγικά λανθασμένο. Αν σε μια περιοχή ο Τύπος έχει φωτογραφίσει το κατηγορούμενο ως ένοχο, συχνά με τις υπερβολές του Τύπου, είναι σημαντικό οι ένορκοι να μην έχουν πρόσβαση σε δημοσιεύματα μέσα από το ίντερνετ. Αν κατά την διάρκεια της έρευνας οι αστυνομικές αρχές πήραν παράτυπα κάποιο στοιχείο ή μια ομολογία και αυτό κρίθηκε ως “μη αποδεκτό” στο δικαστήριο, οι ένορκοι δεν πρέπει να το ξέρουν. Είναι δουλειά των δικηγόρων να σχηματίσουν την καλύτερη δυνατή εικόνα που μπορούν για την κάθε υπόθεση. Δεν πρέπει να το παίζει ντετέκτιβ ο ένορκος. Δεν είναι ο ρόλος του.
Η ψηφιακή εποχή όμως γεννά και παρεξηγήσεις.
Για παράδειγμα τι σημαίνει το προαναφερόμενο “Μην συζητήσετε την δίκη” ; Ας πούμε ότι εγώ απλώς έγραψα στο Facebook μου ότι βγαίνει μια “Μεγάλη απόφαση την Δευτέρα”.
Όπως έκανε ένας ένορκος σε μια δίκη διαφθοράς πολιτικού στην Πενσυλβανία.
“Δεν συζήτησα τίποτε” λέει ο ένορκος “απλώς έγραψα κάποια πράγματα στο Facebook”.
Ο πολιτικός κρίθηκε ένοχος αλλά οι δικηγόροι του ετοιμάζουν έφεση βασισμένοι (και) στην συμπεριφορά του ένορκου.
Οι δικαστές πρέπει να καταλάβουν ότι οι οδηγίες τους πρέπει να είναι εναρμονισμένες με το πνεύμα της νέας εποχής και αυτή η συζήτηση έχει αρχίσει έντονα το τελευταίο καιρό στις ΗΠΑ.
Το να πάρει κανείς από τους ενόρκους τα κινητά τους είναι μια ιδέα. Πλέον όμως είναι δυνατόν στο μεσημεριανό διάλλειμα για φαγητό να πάει κανείς σε ένα οποιοδήποτε καφέ και να μπει στο ίντερνετ. Επιπλέον, μόνο μια μειοψηφία ενόρκων μένουν τελείως απομονωμένοι. Οι περισσότεροι γυρίζουν σπίτι τους το βράδυ.
“Βασικά είναι αδύνατο να το αστυνομεύσεις” λέει ο Douglas L. Keene, πρόεδρος της Αμερικανικής Ένωσης Δικαστικών Συμβούλων.
Η πρόκληση είναι μεγάλη.
Πόσο μεγάλη;
Μια δίκη στη Φλόριντα των ΗΠΑ με θέμα παράνομα φαρμακευτικά είχε στοιχίσει εκατομμύρια δολάρια στην πολιτεία και είχε ήδη διαρκέσει 8 εβδομάδες.
Η δίκη ολοκληρώθηκε και όλοι ανέμεναν την απόφαση των ενόρκων όταν ένας ένορκος ανακοίνωσε στον Δικαστή ότι κατά παράβαση των οδηγιών του είχε ψάξει για δεδομένα της δίκης στο Google.
Αν και δυσάρεστο, όλοι αρχικά πίστεψαν ότι το γεγονός δεν ήταν δα και καταστροφικό καθώς το σύστημα έχει δικλείδες για τέτοια περιστατικά. Υπάρχουν ένας-δύο αναπληρωματικοί ένορκοι οι οποίοι παρακολουθούν την δίκη κανονικά αλλά συμμετέχουν στην απόφαση μόνο εάν κάποιος κανονικός ένορκος χρειαστεί να εξαιρεθεί όπως σε αυτή την περίπτωση.
Ο δικαστής όμως ρώτησε μήπως κάποιος άλλος ένορκος είχε ερευνήσει μόνος του την υπόθεση.
Εννέα ένορκοι σήκωσαν το χέρι. Η δίκη ακυρώθηκε και έπρεπε να γίνει από την αρχή.
Ο κατηγορούμενος κος. Raben, ο οποίος είχε ξοδέψει εκατομμύρια για την υπεράσπιση του δήλωσε ότι η εξέλιξη του “σπάραξε την καρδιά”.
Όταν ο δικαστής ρώτησε έναν ένορκο γιατί το είχε κάνει, η απάντησή του ήταν:
“Ήμουν περίεργος”
Αυτό με την περιέργεια και την γάτα το ξέρετε;
(φώτο από mindgutter, στοιχεία via & via)
Μοιράσου το στο Facebook
