Inglorious Basterds: Η νέα ταινία του Tarantino φαίνεται πατάτα.
Τρίτη, Φεβρουαρίου 17, 2009 19:45 | από EricΤο Reservoir Dogs είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες. Μου άρεσε μέχρι και το Jackie Brown ενώ θεωρώ το πρώτο μέρος του Kill Bill καταπληκτικό. Εκτιμώ τον Tarantino.
Θεωρώ ότι ο Brad Pitt (μαζί με τον Johhny Depp παρεμπιπτόντως) είναι ένας ηθοποιός που κατάφερε με τις ερμηνείες του να ανατρέψει την αρνητική προδιάθεση και προκατάληψη που είχα απέναντί του όταν ξεκίνησε την καριέρα του.
Οπότε περίμενα με αρκετό ενδιαφέρον να δω το trailer του Inglorious Basterds.
Δεν με απογοήτευσε απλώς. Είναι απίστευτα κακό σε τόσα πολλά επίπεδα που δεν ξέρω που να ξεκινήσω.
Γκρίνια μετά το άλμα
-Ο Brad Pitt με το ηλίθιο μουστάκι;
-Ο Brad Pitt με την βλαμμένη ατάκα στο τέλος;
-Ο Ναζί που εξανθρωπίζεται με την βία που ασκείται επάνω του;
-Η όλη ιδέα του σεναρίου;
-Η μουσική -και το γενικότερο ύφος- που κάνει τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο να φαίνεται λες και είναι τμήμα του Blade. Μια περίοδος που ο ανθρώπινος πολιτισμός έζησε τις φρικτότερες στιγμές του δεν χρειάζεται Ροκ μουσικό χαλί για να φανεί χειρότερη. Δεν το θεωρώ ταμπού. Απλώς είναι χειρότερο από κιτς το να επικεντρώνεσαι με Ποπ-βία όταν όλη η περίοδος του Β’ Παγκοσμίου κάνει κανονικά το μυαλό να σταματά. Είναι σαν να μην σου έφτασαν τα 50 εκατoμμύρια νεκροί και 6 εκατομμύρια του Ολοκαυτώματος αλλά να χρειάζεται να βάραγε και παιδάκια προσωπικά ο Χίτλερ για να σιγουρευτούμε ότι ήταν κακός. Το μόνο που έλειπε από αυτό το trailer είναι ο Δικαστής Dredd να φωνάζει “I am the Law” κάβάλα επάνω σε μια μηχανή και να πυροβολά Ναζί (αν και είδα μια μηχανή σε παρόμοια κατάσταση οπότε ίσως και να παίζει, δεν ξέρω).
Νιώθω ότι υποτιμά και μειώνει, είναι αισθητικά και νοηματικά παράφωνο αυτό που είδα.
Η υπερβολική στυλιζαρισμένη βία δεν με βρίσκει αντίθετο. Έχει ένα σουρεαλισμό που μπορώ να δεχτώ και συνήθως προσδιορίζει χαρακτήρες που είναι αυτό που αποκαλούν οι Αμερικανοί “Larger than life”, υπερβολικούς.
Σχηματικά το Sin City, Kill Bill ή Pulp Fiction υπάρχουν σε ένα χωροχρόνο φανταστικό. Δεν χωρούν στην πραγματική ζωή. Φέρε το Ποπκορν και ας αρχίσουμε να μαθαίνουμε απ’έξω τις ατάκες. Μια χαρά το βρίσκω.
Από την άλλη υπάρχουν και ταινίες που χρησιμοποιούν την βία για να σκιαγραφήσουν την τραγωδία με την αρχαία Ελληνική έννοια. Π.χ. Carlito’s way ή Reservoir Dogs. Δεν είναι ακριβώς ρεαλισμός αλλά θέλουν να πούνε ιστορίες γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη. Και αυτό θεμιτό.
Μια τρίτη προοπτική είναι η ρεαλιστική βία. Το Βάλτζ του Μπασίρ, Saving Private Ryan, Gomorra. Εδώ η βία είναι το επίκεντρο πολλές φορές. Η φυσική πράξη σε όλο το μέγεθός της. Το δέος που προκύπτει.
Το Inglorious Basterds δεν -φαίνεται- να είναι τίποτα από τα παραπάνω. Φαίνεται να παίρνει το εαυτό του ήμι-σοβαρά και να μην ξέρει που πατά και που βρίσκεται.
Το trailer του Inglorious Basterds δείχνει μια απίστευτη -δεν θα πω ασέβεια γιατί και η ασέβεια είναι άποψη που μπορεί να είναι υγιής- δείχνει μια βλακεία.
Μου θυμίζει το αστείο trailer του Σβαρτζενέγκερ στο Last Action Hero όπου κάνει το “Άμλετ 2″
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι ακόμη και ο ΣΒαρτζενέγκερ καταλαβαίνει στην ταινία ότι αστειεύεται.
Όταν σε δουλεύει -πετυχημένα- ο Κυβερνήτης της Καλιφόρνια στα όρια της βίας και του κλισέ έχεις πρόβλημα.
Γκρίνια τέλος.
Μοιράσου το στο Facebook
pan says:
Μαρτίου 9th, 2009 at 11:34 πμ
Θα διαφωνήσω μαζί σου φίλε μου για τους εξής λόγους.
1. Το μουστάκι όσο και ηλίθιο και να είναι εκείνη την αποχή συνηθιζόταν πολύ. Τίποτα μα απολύτως τίποτα στις ταινίες του Tarantino δεν είναι τυχαίο. Είναι ή σωστό ή αλληγορικό. Τυχαίο ποτέ.
2. Η ατάκα στο τέλος είναι όλα τα λεφτά, εγώ γέλασα απίστευτα, και αντικατοπτρίζει το πνεύμα της ταινίας στο οποίο εσύ διαφωνείς, εγώ συμφωνώ και θα σου πω μετά γιατί.
3. Δεν νομίζω ότι εξανθρωπίζεται ο ναζισμός με την βία που ασκείτε πανω του. Ο Ναζί τώρα είναι μια άλλη κατάσταση. Ναι ο Ναζισμός ήτανε ότι χειρότερο έζησε η ανθρωπότητα αλλά αυτό ισχύει κοιτώντας τον μακροσκοπικά. Η βία φέρνει βία και αλόγιστη βία υπήρξε και απο τις δύο πλευρές (βλέπε Χιροσίμα). Σε κάθε άνθρωπο όμως συγκεκριμένα το πράγμα αλλάζει. Ο στρατιώτης Γερμανός ήτανε και αυτός θύμα της όλης κατάστασης. Δεν νομίζω ότι φταίει ένα παιδί 18 χρονών που το πήρανε απο το σπίτι του, γεμίσανε τα μυαλά σκατά και τον ρίξανε να πολεμήσει σε μια ξένη χώρα για ότι έγινε. Τεσπα, άλλη συζήτηση.
4. Συμφωνώ ότι ο 2οςΠΠ είναι ότι χειρότερο ζήσαμε και ίσως δεν χωράει πλακίτσα. Αλλά να σε ρωτήσω κάτι; Οι μεγαλύτερες ταινίες που γίνανε για τον 2οΠΠ που περνούσαν για σοβαρές και αληθοφανής πόσο αληθοφανής και ιστορικά ακριβείς ήτανε; Μήπως απλά ήτανε μια προσπάθεια προπαγάνδας και αυτές;
Για σκέψου τι βλέπουμε σε αυτές τις ταινίες και τι έγινε ακριβώς.
Γαλλική Αντίσταση; Οι Γάλλοι πέσανε σε τρεις μέρες, και παραδώσανε με έγγραφα όλες τις μοιονότητες τους στους Ναζί. Ποια αντίσταση και μαλακίες;
Οι Αμερικάνοι που μας σώσανε; Μπήκανε στον πόλεμο τελευταία στιγμή, απο στημμένο γεγονός και διέπραξαν τεράστια εγκλήματα (επαναλαμβάνω ΧΙΡΟΣΙΜΑ).
Όλες οι ταινίες μας πείθουν για την γενναιότητα και την ηρωική μάχη των ΗΠΑ, και άντε της Αγγλίας και της Γαλλίας. Μηπως κάποιος να πει ότι οι Αμερικάνοι χάσανε 500.000, ενώ οι Ρώσοι 27.000.000; Η Ελλαδίτσα που έχασε κοντα 400.000 (στα 8.000.000 πλυθ) τι να πει;;;
Τουλάχιστον ο Ταραντίνο είναι ειλικρινής. Ούτε αληθοφάνεια, ούτε ιστορική ακρίβεια, ούτε προπαγανδα πουλάει. Φτιάχνει μια φανταστική ιστορία όπως αυτός ξέρει. Και να σου πω την αλήθεια, αυτό που σατιρίζει πιο πολύ κατα την γνώμη μου είναι όλες οι υπόλοιπες ταινίες για τον 2οΠΠ που μας πουλάνε την εικόνα του Ράμπο - Αμερικάνου που ήρθε να σώσει τον κόσμο.
Eric says:
Μαρτίου 9th, 2009 at 4:08 μμ
ΟΚ. Θεμιτή άποψη.
Να εξηγήσω πως βλέπω τα πράγματα σε σχέση με αυτά που γράφεις. Βασικά, νομίζω, ακουμπάς 3 πράγματα.
1. Το μουστάκι.
2. Τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το πως τον αντιμετωπίζουμε μέσα από το σινεμά
3. Το αν τελικά ο Ταραντίνο απλώς φτιάχνει μια φανταστική ιστορία, η οποία είναι συνεπής στο τρόπο που κάνει ταινίες και τελικά σατιρίζει την εικόνα του κάθε Ράμπο.
Από το τέλος προς την αρχή:
3. Γράφεις “Τουλάχιστον ο Ταραντίνο είναι ειλικρινής. Ούτε αληθοφάνεια, ούτε ιστορική ακρίβεια, ούτε προπαγανδα πουλάει. Φτιάχνει μια φανταστική ιστορία όπως αυτός ξέρει. Και να σου πω την αλήθεια, αυτό που σατιρίζει πιο πολύ κατα την γνώμη μου είναι όλες οι υπόλοιπες ταινίες για τον 2οΠΠ που μας πουλάνε την εικόνα του Ράμπο - Αμερικάνου που ήρθε να σώσει τον κόσμο.” Βασικά, όπως εξέφρασα στην αρχή, το στυλ του Ταραντίνο μου αρέσει. Το να λέει ιστορίες όπως αυτός ξέρει είναι κάτι που περιμένω σε κάθε του ταινία. Εϊναι μια ιδιαίτερη φωνή και ακόμη όταν μια ταινία του ανατινάζεται ξαφνικά και μεταμορφώνεται π.χ.”Dusk till Dawn” εγώ είμαι μαζί του και αγοράζω το original soundtrack. Μεταφορικά και κυριολεκτικά. Μια παραφωνία είναι όμως μια παραφωνία. Αν ακούω μια νότα τενεκεδένια -στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον- οφείλω να το πω. Και εδώ ακριβώς διαφωνούμε. Εγώ θεωρώ ότι το σουφλέ δεν φούσκωσε και έκατσε άσχημα καθώς δεν είδα σάτιρα στα σημεία που βλέπεις εσύ. Στο trailer είδα σάτιρα στην θεματολογία και τη γλώσσα της βίας. Δεν ενσωμάτωνε πουθενά η σάτιρα το γεγονός ότι έχεις μπροστά σου Ναζί. Δεν μπορεί να μεταχειρίζεσαι με την ίδια ματιά Ναζί και τον Zed από το Pulp Fiction(”Zed’s dead baby” ). Χωρίς να θέλω καρικατούρες, αν είχε Ναζί με μπέρτες και χλαμύδες να πετάνε όπως το “Τίγρης και Δράκος” στο trailer, θα έβλεπα ότι παίζουμε στο επίπεδο του προαναφερόμενου “Dusk till Dawn” όπου η ατάκα “Now Let’s kill the F@#$ing band” λέει τα πάντα. Όχι απλώς θα έβλεπα μια τέτοια ταινία. Θα προαγόραζα θέσεις για να την δω. Επειδή συμφωνώ ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο στον Ταραντίνο λοιπόν δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν καταλαβαίνει πως το να έχει κάποιον με την Σβάστικα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι διαφορετικό από τους τύπους που καθαρίζουν ο Vincent & ο Jules στο Pulp Fiction. Έτσι το είδα εγώ τουλάχιστον.
2. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος γέννησε πολλές ταινίες. Ασφαλώς και πολλές ήταν προπαγάνδα. Κυρίως όμως γιατί η προπαγάνδα πούλαγε νομίζω. Συμφωνώ στο ότι η Γαλλική αντίσταση είναι βασικά μύθος καθώς και για τα όσα λες για τα μεγέθη των απωλειών κάθε χώρας. Το γεγονός όμως είναι ότι η βιομηχανία του Χόλυγουντ έφτιαχνε για δεκαετίες ταινίες να πουλήσει οι οποίες ήταν -πρώτιστα και άσχετα με το τι νομίζουμε- για εσωτερική κατανάλωση. Ασφαλώς και ο Τζον Γουέην θα είναι ο ήρωας. Σε περίοδο ψυχρού πολέμου ποιος θα ήταν; Αυτές οι ταινίες είναι κακές. Αλλά επειδή αυτές είναι κακές δεν σημαίνει ότι αυτή η ταινία είναι καλή.
1. Το μουστάκι. Όπα. Εδώ φίλε μου ξεπερνάς τα όρια. Το μουστάκι είναι α-π-α-ρ-α-δ-ε-κ-τ-ο :-) (και ας είναι ιστορικά όντως σωστό). και μετά από τέτοια βαριά λόγια δεν έχω τίποτα να προσθέσω. ;-)
Ευχαριστώ πάντως ειλικρινά για το comment και το λέω ως γνήσιο Fanboy του Tarantino.
pan says:
Μαρτίου 9th, 2009 at 6:05 μμ
Για όλα τα άλλα θεμιτή ι διαφωνία.
Αλλά το μουστάκι είναι θεικό..:)
Χωρίς το μουστάκι θα ήτανε απλά ο Brad Pitt. Με αυτό είναι ένας ακόμα ήρωας του Tarantino.